Zaterdag 17 mei 2014

Een dag doorbrengen in mijn zo geliefde plek, NP De Meinweg.

Om 8:00 u. op weg met mijn fietsje, fototoestel en flesje water.

Na dagen van zwaar werk in de tuin, gun ik mezelf een vrije dag. Niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk heb ik het gevoel dat ik teveel van mezelf vraag.

Aangekomen bij mijn ultieme plek volgt een bijzonder gesprek, met een bijzonder mens. Ik weet meteen dat mijn dag niet meer stuk kan.

Zittend aan het kleine vennetje blijf ik, tegen beter weten in, hopen dat de libel nog uit zijn larve zal komen. Helaas na 15 uur nog steeds geen verandering en dus verleg ik mijn aandacht op de kikkertjes. Meteen volgt een mega concert, gevolgd door de meest vreemde actie's. Er gebeurt zoveel dat ik niet meer weet waar ik mij op mag focussen en dat is precies wat ik nodig heb.

Mijn lichaam begint te protesteren en dus sta ik op, fototoestel in mijn handen en ja hoor daar verschijnt het Icarus blauwtje. Het is pas 10:00 u. en dus krijg ik eindelijk de kans om een goede foto te maken.

Lichamelijk weer helemaal opgeladen, innerlijk de mooiste boodschap sinds tijden ontvangen. Met een super gevoel ga ik voor de toekomst! Mijn zelfvertrouwen heeft een enorme boost gekregen, ik hoef mij niet langer klein en onzeker te voelen.


Zondag 9 februari 2014

De zoveelste zwarte dag!

Beelden op mijn netvlies, die ik nooit meer kwijt zal raken.

Marius, een 18 maanden oude giraffe, is vandaag in het bijzijn van tientalle mensen ( ook kinderen!) gedood= vermoord. De reden was de vrees voor inteelt. Pardon???

Ik heb dit de hele dag laten bezinken, maar er klopt helemaal niets van dit verhaal!

Toen Marius pas geboren was, leverde hij veel geld op ............. veel bezoekersaantallen. Maar nu met zijn 18 maanden kelderen de bezoekersaantallen en dus geen inkomsten meer.

Na zijn "dood" werd Marius voor de ogen van een x-aantal idioten aan stukken gesneden en aan de leeuwen gevoerd. Tja, blijkbaar vindt men dit normaal, ik word er doodziek van.

Gelukkig bezoek ik al jaren geen dierentuinen meer, maar dit maakt eens te meer duidelijk waarom dierentuinen verboden moeten worden! En ja dit gebeurt in heel veel dierentuinen.

Als je echt van dieren houdt bezoek je nooit of te nimmer een dierentuin, dolfinarium of circus met dieren. Alleen iemand zonder gevoel kan dit nog doen.............

 

 

Met dank aan de dierentuin van Stockholm, zij zijn hier bijzonder trots op!!! Ik schaam mij diep. De wereld op een enorm dieptepunt.

Mijn hart gaat uit naar Marius, een heel leven voor zich, maar alleen het geld telt! Rust zacht ♥

Een gebroken groet van Monique

 

16 december 2012

Bultrug Johannes is inmiddels overleden, maar helaas werd zijn boodschap niet begrepen ...... ook nu niet. Daar kom ik later op terug.

Wat ik hier schrijf is puur zoals ik het ervaar en voel en voor velen zullen het wel hersenspinsels zijn, so be it!

Dat de bultrug niet gered mocht worden stond als een paal boven water! Naturalis was er als de kippen bij, want een bultrug van 12 meter trekt vele bezoekers (=geld!) Ecomare heeft de kennis en expertise niet in huis om zo'n groot zoogdier te redden. Het dolfinarium was te hulpvaardig om een slaapmiddel toe te dienen. Het is voor mij bijzonder pijnlijk om te zien hoe de "dierenartsen" van het Dolfinarium te werk zijn gegaan, maar toch ben ik van mening dat ik de foto moet delen.

Op bovenstaande foto (rechts) is duidelijk te zien dat men gaten heeft moeten maken in het lichaam van de bultrug om door de enorme speklaag te komen, om zodoende het slaapmiddel toe te dienen. Dit gaat voor mijn gevoel al veel te ver.

Het wrange van dit alles dat degenen die wel de kennis en ervaring hebben om zo'n groot zoogdier te redden, buitenspel gezet werden. Een noodverordening werd uit gegeven, een persconferentie door een burgemeester die duidelijk geen idee had waar ze het over had. Goh, waar een klein land groot in kan zijn!

Dan volgt het bericht dat er toch nog een ultieme reddingspoging zal worden ondernomen. Maar ook dat de bultrug zondag de dodelijk spuit zal krijgen. Opeens is het Dolfinarium niet meer bereidt de dodelijke spuit te geven, omdat deze in de staart gezet moet worden en de kans bestaat dat de bultrug met zijn staart gaat slaan, wat dodelijk is voor de mens.

En dan is het zondagmorgen, ik word wakker en weet dat de bultrug dood is. Ontbijten, maar eigenlijk geen trek. Ook geen zin om het nieuws te lezen,zien of horen, maar de onrust in mijn lichaam neemt toe en dus start ik de pc op. Inderdaad hij is overleden, het geld heeft gewonnen. Ondanks deze bevestiging klopt het voor mijn gevoel niet, maar ik kan er de vinger niet op leggen. Om te voorkomen dat ik iemand vals ga beschuldigen kies ik ervoor bepaalde informatie voor mezelf te houden, maar het maakt mijn beeld wel heel erg duidelijk!

Dat er iets mis is in deze wereld is duidelijk, maar wat? Het klopt wat ik elders lees: We moeten beter luisteren, echt luisteren naar de dieren! Maar daar houd het voor mijn gevoel niet op! De boodschap van deze bultrug gaat veel verder.

Nederland gaat boringen verrichten in zee, omdat er geld verdiend kan worden en dus ......kassa!!! En daar ligt voor mijn gevoel de echte reden waarom de bultrug is aangespoeld! Alweer wordt het leefgebied van alles wat daar leeft dusdanig verstoord met als gevolg dat er weer een schakel in de cirkel van het leven zal verdwijnen!

Ben ik een doemdenker, een fantast, of compleet van de pot gerukt? Voor degene die dit leest waarschijnlijk complete onzin, voor mezelf een bevestiging. Helaas heb ik al vaker met dit soort dingen te maken gehad en dan denk ik terug aan een aantal gebeurtenissen. Slechts enkele dierbare mensen heb ik in vertrouwen genomen en zij kunnen gelukkig beamen dat mijn voorgevoel telkens weer klopte.

Natuurlijk weet ik ook wel dat mijn blog nul komma nul zal bijdragen aan een mentaliteitsverandering, maar schrijven is en blijft mijn uitlaatklep. En ja ik vind een stille tocht vreemd, maar als de deelnemers daar troost of whatever uit kunnen halen wie ben ik om dat te veroordelen?

In gedachten bij de bultrug sluit ik af en wens jullie veel wijsheid! Liefs Monique

13 december 2012

Vandaag had de dag moeten worden voor orka Morgan, maar helaas de rechter had een steen in plaats van een hart. Wat educatie??? Het draait toch alleen maar om het geld, zoveel mogelijk "domme" bezoekers! Hopen dat zij als broedmachine kan functioneren ............. zucht, daar is zij nog veel te jong voor, maar toch wordt zij telkens weer blootgesteld aan een mannetje dat alleen maar wil paren. Arme Morgan kan geen kant uit. Een bassin dat veel te klein is, een orka zwemt tientallen tot honderden kilometers per dag, samen met de familie. Orka's hebben een enorm sterke familieband en herkennen elkaar op afstand van kilometers door het unieke geluid van de familie. Gelukkig geeft de Orca-coalitie niet op en start een nieuwe rechtzaak in Spanje!

Hoe krom men met wilde dieren omgaat blijkt maar weer eens met de aangespoelde bultrug. Het arme dier spoelde gisteren aan, maar er werd geen poging ondernomen het dier te redden. Logisch, want in dit dier is geen interesse. Tja, Seeworld kan met dit grote dier dus helemaal niets, dus geen dollars!Vanmiddag hoorde ik op de radio dat men 2 mogelijkheden had om de bultrug uit zijn/haar lijden te verlossen. De eerste was een spuitje, de tweede was een granaat in de mond stoppen. Mijn wereld stond op dat moment stil, een machteloos gevoel overviel mij en de rillingen liepen over mijn lijf! Is dit Nederland anno 2012?

Dan blijkt vanavond dat er toch een reddingsactie wordt gestart en even heb ik weer hoop, maar .......... helaas het net schiet los en de helicopter moet terug omdat de brandstof bijna op is. Jeetje wat is dit voor een knullige reddingsactie? Waar is die zogenaamde deskundigheid van Ecomare??? Is het een publiciteitsstunt??? Wat doet dit alles met de bultrug? Ach ja, dat telt allemaal niet.

Vanavond nog een lang gesprek met iemand gehad over dieren in gevangenschap. Ja, ook ik heb vaak dierentuinen bezocht, maar het voelde steeds vaker zo onnatuurlijk tot het moment dat het mij heel erg verdrietig maakte.

Geen enkele dier behoort in gevangenschap te leven, ook niet om de diersoort in stand te houden. Fokprogramma's zijn er alleen om dierentuinen onderling te voorzien van nieuwe dieren = geld. Waarom begrijpen mensen niet dat deze dieren uit hun natuurlijke habitat gehaald worden, moeten leven op een klein stukje grond en dat alleen voor het geld??? Voor alle dieren geldt dat zij behoefte hebben aan ruimte en vrijheid. Denk verdomme eens na als je een dierentuin of dolfinarium bezoekt!

Hoe zou jij het als mens vinden om levenslang opgesloten te zitten in een kleine ruimte, telkens weer hetzelfde rondje te moeten lopen, dagelijks urenlang bekeken te worden door anderen en totaal geen privacy hebben? Weten dat je nooit meer meer vrij zal zijn en tot je dood opgesloten zal zijn? Sta daar eens bij stil als je weer eens oog in oog met een wild dier in gevangenschap staat, observeer zijn/haar gedrag. Niet voor 5 minuten, maar blijf minimaal een uur bij het dier staan! Je aandacht zolang op een dier richten is voor velen al teveel gevraagd, laat staan het gedrag van het dier te observeren.

Dit is de reden waarom de mens mij steeds meer koud laat. De mens wil alles bezitten en controleren. Avonden aan een stuk volg ik op diverse media wat de mens beweegt en dat maakt mij kotsmisselijk .................!!! Het was blijkbaar een illusie dat men op 12-12-2012 in liefde zou gaan leven met al wat is! Wat een gemiste kans.

Warme groet voor alle dieren op deze aarde, Monique

 

**************************************************************************************************************************

10 december 2012

Mooi dat ik zo geraakt kan worden door alweer een boek. Het paard als spiegel van de ziel ~ Nanda van Gestel-van der Schel. Blij dat ik nog twee boeken heb liggen over en voor paarden.

Mijn liefde en diepe respect voor deze prachtige dieren, brengt mij steeds dichter bij mijn droom. Allereerst zal ik rijlessen gaan nemen en dus op zoek naar een goede manege.

Daarna verder met mijn zoektocht en dan leren, alleen maar leren!

Verder heb ik besloten om voor mijn verjaardag geen kadootje voor mezelf te vragen. Ik wil graag foster worden van een olifanten weesje en alleen al die gedachten maakt mij zo intens gelukkig.

Leef in vrede met moeder natuur!

Lieve, warme groet, Monique 

************************************************************************************************************************** 

1 december 2012

Vandaag het boek "Mijn liefde voor Afrika van Daphne Sheldrick" uit gelezen. Momenten van vreugde, als er een olifantenwees was gered, dikke tranen als een wees het niet overleefde.

Haar strijd om de olifanten te redden heeft mij diep geraakt, de wreedheid van de mens, het verlies van haar geliefde man en de enorme intelligentie van de olifanten, waren als het ware een spiegel voor mij!

Wereldvreemd als ik ben, weet ik dat mijn liefde voor dieren boven mijn liefde voor de mens staat. Meer en meer verbreek ik contacten met zogenaamde vrienden en oppervlakkige kennissen. De meeste mensen zijn alleen maar bezig met hun materialistische wereld, hun status en zogenaamde vrienden! Ik word selectiever en volg mijn hart. Mijn hart dat straalt als ik s'morgens twee Ijslandertjes mag begroeten en knuffelen, als ik twee keer per week lieve Guusje (opppas hond) mag ophalen en mag genieten van haar aanwezigheid.

Samen met mijn lieve partner steunen wij heel veel goede doelen, maar deze gaan wij allemaal opnieuw bekijken en een aantal gaan wij opzeggen. Waarom??? Onze harten liggen bij de dieren en de natuur, niet bij de graaiers van de huidige maatschappij!  Ook ons testament zal worden aangepast, als er na ons overlijden geld overblijft (en dat is vrij logisch!!!) dan gaat het naar stichtingen die opkomen voor dieren!

Een leven zonder dieren en natuur is voor ons ondenkbaar, iedere schakel die verdwijnt zal zijn weerslag hebben op het leven op deze aarde!

Geld is iets wat je tijdelijk vreugde kan geven, de liefde voor dier en natuur voor altijd!

Warme, diervriendelijke goet, Monique

***********************************************************************************************************************************************************************************************************Zondag 15 juli 2012

Donkere wolken pakken zich samen, maar ik moet naar buiten. De natuur in, de stilte voelen en genieten.

Terwijl ik onderweg ben, begint het te regenen maar ik fiets door. Nee, geen regenpak aan, gewoon lekker nat worden en ik vind het heerlijk, ik bloei helemaal op.

Ik ga in een uitkijktoren zitten, luister en kijk, maar ik zie en hoor geen dieren. Alleen de regen, zo rustgevend en puur. Ik kom helemaal tot rust, geen enkele gedachte dringt zich op!

Na een uur klaart het op en ik besluit verder te fietsen, nou ja verder fietsen... Ik zie altijd wel iets waar ik naar toe getrokken word, zo ook vanavond. In een weiland zie ik twee veulentjes staan en dan ben ik verkocht. Het kind in mij ontwaakt, vrij van opgelegde regeltjes. Genieten van het macho-gedrag van de ene, geraakt door de bescheidenheid van de ander. Ik praat met hen, ze komen dichterbij, nieuwsgierig, aftastend, maar gelukkig wint het spel het snel.

Wat een prachtig gezicht, 2 veulentjes, compleet anders maar zo ontzettend mooi!

 

***********************************************************************************************************************

Zondag 12 februari 2012

Dierenleed is iets waar ik niet mee kan leven en daarom bekijk ik foto´s en video´s over dit onderwerp eigenlijk nooit. Ik weet dat het gebeurt en de beelden blijven mij lang achtervolgen.

The cove. http://www.youtube.com/watch?v=1M9xFs34K1g&feature=youtu.be

Al weken zie ik de link van deze documentaire voorbij komen, zeker nu Erwin Vermeulen gevangen zit in Japan en Nederland geen actie onderneemt. Ergens medio 2011 heb ik beelden gezien van de dolfijnenslachting, daarom kon ik het niet opbrengen om te kijken. Tot vandaag, weer zag ik de link. Omdat ik niet in toeval geloof ben ik ervoor gaan zitten, iedere vezel in mijn lichaam gespannen.

De mensen die deze docu hebben gemaakt verdienen absoluut mijn respect, zij zijn tot het uiterste gegaan om de waarheid boven tafel te krijgen. De vissers van Taiji, Japan, ik weet dat het tegen mijn principes in gaat, maar in gedachten wens ik hen niets positiefs toe.

De beelden hebben mij heel erg diep geraakt. Ik heb vreselijk gehuild, omdat ik er met mijn verstand niet bij kan dat zoiets nog steeds plaats vindt. Hoe kan je in Godsnaam een dier zoiets aandoen? Waar is de beschaving gebleven? Hebben deze mensen dan totaal geen gevoel?

Met dank aan Sea World en alle dolfinaria in deze wereld kan deze slachtpartij doorgaan. 23.000 dolfijnen worden ieder jaar letterlijk de dood ingedreven. Voor mij nooit meer een bezoek aan het Dolfinarium Harderwijk, maar ook geen enkele dierentuin. Ik word er echt doodziek van. 

Het vreemde aan dit hele gebeuren is, dat ik na de tsunami tegen mijn partner zei: De natuur slaat terug, dit is het gevolg van iets. Op dat moment was ik mij absoluut niet bewust van deze slachting. Het was mijn diepe, innerlijke stem die het zei. De stem die ik vaak niet wil horen, omdat het leed dat dieren wordt aangedaan mijn diepste ik raakt, mijn liefde voor de dieren en de natuur.

Blijkbaar was het vandaag voor mij HET moment om deze docu te bekijken. Heeft het te maken met de cursus waarvoor ik mij heb ingeschreven? Het een is met het ander verbonden.

Ooit komt er een moment waarop het tij niet meer te keren valt, tenzij de mens wakker wordt en beseft dat wij zo fout bezig zijn. De aarde wordt kapot gemaakt! En ja, het is waarschijnlijk een herhaling van eerdere blogs van mij, maar alsjeblief: Denk eens na als je boodschappen doet! Wil je vlees eten, eet dan biologisch vlees, sla eens een dag over of neem een vleesvervanger! Het is bovendien veel gezonder. Er is zoveel fout in de "vleesindustrie", maar ook deze dieren tellen niet meer mee! Het enige wat telt is een stuk dood dier op het bord en dan het liefst zo goedkoop mogelijk.

Nee, dit is geen pleidooi om te stoppen met het eten van vlees. Ik wil je alleen maar bewust maken van het feit dat er ook in Nederland heel veel mis is op dit gebied. Dankzij Bleker zal het in de toekomst alleen nog slechter gaan.

Na vandaag weer een stap verder verwijderd van de mens en dichterbij dier en natuur!!! Ik lig er niet meer wakker van, ik volg mijn hart en zie wel waar ik uit mag komen.

Lieve groet, Monique

******************************************************************************************************************************************************************************* 

Woensdag 28 december 2011

Communiceren met dieren, mijn grootste wens, maar ik vrees dat het altijd een wens zal blijven. Veel mensen zullen zich afvragen wat ik bedoel, of ik niet doordraaf. Nee ik weet gewoon dat het mogelijk is, er is meer tussen hemel en aarde.

Het boek: In de Stilte hoor je alles ~ Piek Stor, zo verrassend, maar tevens heel herkenbaar. Tijdens mijn boswandelingen viel het mij steeds op dat bepaalde vogels zich duidelijk lieten horen. Het was een waarschuwing voor de andere dieren, gevaar!!! De mens staat synoniem voor gevaar, helaas het is niet anders.

En weer voel ik die behoefte mij los te maken van de mens en mij te begeven in de dierenwereld. Daar waar wij zoveel van kunnen leren.

Waarom leven dieren wel in harmonie? Waar is de mens die verbinding kwijtgeraakt? Het leven is toch zoveel mooier als je onbevooroordeeld bent, gewoon kan genieten van de kleine dingen in het leven. Waarom al die overdreven luxe? Die luxe die ten koste gaat van de natuur en de dieren? Hebzucht heeft de mens veranderd, op een zeer negatieve manier! Alles moet binnen handbereik zijn, beheersbaar, controleerbaar... De spontaniteit is verdwenen!

Gaat 2012 de mensheid veranderen? Ik hoop het uit de grond van mijn hart!

Ik wens voor 2012 dat de mens de natuur en al zijn facetten op de juiste waarde weet te waarderen. Dat wij samen gaan voor duurzaamheid en niet meer overmatig gaan consumeren. Ja, het mag en kan allemaal minder.

Als je kinderen of kleinkinderen hebt, welke wereld wens je hen toe???? Toch geen materialistische wereld, maar een wereld vol liefde en respect voor alles wat leeft!!!

Ik wens je een natuurlijk, puur en diervriendelijk 2012!

Warme, diervriendelijke groet, Monique

 

*******************************************************************************************************************************************************************************

Dinsdag 29 november 2011

Mijn hart breekt en huilt duizende tranen! Tranen om Morgan! Haar boodschap werd niet begrepen! De mens is de verbinding met de natuur kwijt.

Vertel mij niet dat je wekelijks gaat wandelen in de natuur! Dat doen zoveel mensen, gewoon om te ontspannen, je hoofd even leeg maken en vervolgens gaan zij verder op de automatische piloot!

Lieve Morgan had een boodschap, zo puur en oprecht! Helaas het blijft om geld draaien! Wat dit uiteindelijk met Morgan doet? Dat is niet belangrijk, het gaat tenslotte om het geld! Dat Morgan gebruikt zal worden om nieuwe ocra's te produceren is blijkbaar onbelangrijk! Toch is dat haar toekomst!

Mensen denk alsjeblieft een keer na, het dolfinarium heeft zoveel geld aan haar verdient. Het dolfinarium draait alleen maar op inkomsten! Jullie kunnen het stoppen, doe het alsjeblieft! Geef dieren hun vrijheid terug! Negeer het dolfinarium, kies voor wat echt belangrijk is.............vrijheid!

Ik kan dit niet meer, niet meer leed voor dieren die zoveel beter verdienen! Ik hoor mezelf, voel een pijn die niet valt te beschrijven! Waarom luisterde men niet naar Morgan?

Dag ego-maatschappij, dag solo-trippers! Mijn keuze is duidelijk! Dieren en de natuur, ik kan niet zonder hen! Vaarwel vrije wereld, vaarwel wereld waar een wild dier nog steeds een wild dier mag zijn!

Liefs Monique

**************************************************************************************************************************************

Dinsdag 11 oktober 2011

Met het schaamrood op de kaken lees ik de plannen van Bleker met betrekking tot het natuurbeleid.

Ik geloof mijn ogen niet als ik het lees en heb het gevoel dat ik wellicht toch wereldvreemd ben. Iemand van het CDA verklaart jagers (en de rest) vogelvrij??? Als dit voorstel het haalt vrees ik dat er over 10 jaar nog maar weinig wild in Nederland te zien is.

De gedachte dat de plezierjagers, die ik nu al regelmatig tegenkom, nog meer vrijheid krijgen is voor mij onverteerbaar. Maar helaas mijn mening is ondergeschikt aan het stemgedrag van .............!

Waar is het christelijke gedachtegoed gebleven? Dat verdwijnt zodra men in het Haagse pluche zit, want dan telt alleen het ego. Wat heb ik toch een hekel aan het ego!

Wat is er toch aan de hand in ons mooie landje? Draait nu echt alles alleen om het grote geld? Als dat zo is hoop ik echt dat de hele eurozone in elkaar stort. Ergens is de mensheid de connectie met de natuur kwijtgeraakt, maar dankzij zo'n onbenul als Bleker raken wij steeds meer kwijt. Vele mooie projecten om de natuur te beschermen zijn dan achteraf zinloos geweest.

Ik spreek uit eigen ervaring dat bepaalde mensen, alles wat eetbaar is of geld opleverd, doden. Ik wil niet eens denken aan de open grenzen en je dus nooit of te nimmer weet wie er zich allemaal in de natuur begeeft.

Met dit voorstel kan Bleker zelfs pleziervakanties gaan aanbieden. Hoppa lekker knallen op reëen, zwijnen, damherten, dassen etc. etc.

Nee dit is mijn Nederland niet meer! Ik walg hiervan en van het hele christelijke geloof. Hoop dat wij dit land snel zullen verlaten, ik voel mij hier niet meer thuis.

Droevige groet, Monique

******************************************************************************************************************************************************************************

Dinsdag 27 september 2011

Langzaam maar zeker nader ik het kookpunt! Wat is dit toch voor een wereld?

De mens voelt zich oppermachtig, het ego daar draait alles om. Ook vanavond werd dat weer eens ongezouten weergegeven. Sorry, maar het is werkelijk te triest voor woorden en dus trek ik een dikke streep onder ....!!!

Gisteravond, de steenmarter! Een super mooi dier, maar éénvandaag gaf wel een vreselijk eenzijdige kijk op dit geheel. Verwijt het dier alsjeblief niets, het volgt alleen zijn instinct. Tja, ik vermoed dat hij ook in ons huis actief is, maar hij is welkom!!!

De reportage van éénvandaag maakt mij laaiend! Als je al jarenlang last hebt van een steenmarter, dan grijp je tijdig in! Tja, als je als directeur van een basisschool na jaren begint te klagen: Steek die verdomde hand eens in eigen boezem. Deze tuthola verstaat haar vak dus echt niet. Eerder onderzoek had veel kunnen voorkomen. Helaas heeft zij door dit te negeren bij veel kinderen een vooroordeel wakker gemaakt. In mijn ogen dus totaal ongeschikt als directeur van een basisschool.

Sla vanmorgen de Limburger open en lees dat "paardenliefhebbers" massaal naar de paardenslachter gaan, omdat ze hun paarden niet meer verkocht krijgen. Waar gaat dit eigenlijk nog over? Over het dier of over het geld???

Tuurlijk geld, dat is wat het belangrijkste is!


 

******************************************************************************************************************************************************************************* 

Maandag 18 juli 2011

Wat is er toch aan de hand in dit land, in deze wereld?

Afgelopen week las ik in de Telegraaf een bericht over verwaarlozing van één koe,één geit en drie paarden in Roermond. Mijn hart stond stil. Roermond, de stad waar ik woon. De regionale krant helemaal doorgespit, maar nul komma nul. Als abonnee meteen een mail gestuurt, maar helaas geen reactie. Op internet gaan zoeken en uiteindelijk gevonden waar deze dieren staan. Zondagmorgen met fototoestel naar de betreffende wei gefietst. Wat ik daar zag is voor mij onbegrijpelijk.

Laat ik voorop stellen dat ik niets met Amerika heb, maar wat het dierenwelzijn betreft is het daar stukken beter geregeld. Eerst een waarschuwing en na een x-aantal dagen gaan ze terug om te kijken of er iets veranderd is. Is er niets veranderd volgt inbeslagname en een rechtzaak.

Over de dieren waarover ik het nu heb is in oktober al aangifte gedaan, maar helaas is er geen actie ondernomen met als gevolg dat één paard inmiddels overleden is. Een ander paard is onvindbaar, .....? Onderstaande foto's laten het stuk grond zien waar de geit leeft. Dit maakt mij zo verdrietig.      


 


Dan volgen vandaag alweer een berichten over een dode zwaan, vader van jonge zwaantjes, en een jonkie waarvan het mij niet helemaal duidelijk is of deze het overleefd heeft. Niet veel later lees ik een soortgelijk bericht over een gans. Langzamerhand bereik ik een kookpunt en weet dat ik nooit bij zoiets uit moet komen. Hoewel ik van nature absoluut niet gewelddadig ben weet ik nu al dat ik helemaal door het lint zal gaan, mocht ik zoiets zien.

Tja, en dan de droogte in Afrika. Natuurlijk raakt het mij, maar ik zal geen geld overmaken. Iets wat ik in het verleden iedere keer wel heb gedaan. Waarom nu niet meer? Het is mij inmiddels duidelijk dat de corruptie van de zogenaamde overheden, die ongeneerd "hun" werk doen, boven het welzijn van de mensen staat. Nee, ik zit hier niets uit mijn duim te zuigen, want ik heb diverse vrienden uit dit continent. Hun verhalen zijn echt afschuwelijk.

Is er iets of iemand schuldig aan deze droogte? Ja, natuurlijk! De mens is de schuldige! Overmatig consumeren!!! Waarom moet men zo nodig alles hebben wat er te koop is? Waarom is een vakantie in eigen land niet meer goed genoeg? Nederland heeft zoveel moois te bieden. Dit geldt eigenlijk voor ieder land. Als men eens zou beginnen om gewoon in eigen land vakantie te vieren zou dat al heel veel opleveren voor de natuur en het klimaat. Helaas, ik kan niet op tegen de massa. De massa die wil hebben en pronken! Oké, ik zal in de ogen van velen compleet van de pot gerukt zijn, so be it!

Jaren geleden zei ik nog tegen m'n partner dat ik, ondanks al het verdriet, blij ben dat wij geen kinderen hebben mogen krijgen. Iets waar ik nu nog steeds achter sta, ik zou niet willen dat mijn kind in zo´n wereld zou moeten opgroeien.

Lieve groet, Monique 

****************************************************************************************************************************************************************************** 

Vrijdag 15 juli 2011

Voor mezelf besloten om verder geen informatie meer over mijn persoonlijke leven op deze site te delen. Deze site is bedoeld om mijn passie en belevenissen in de natuur met iedereen te delen.

Ik heb mij laten meeslepen door de vele verzoeken om vooral ook over mezelf te schrijven en dat was en is niet mijn bedoeling. Ik zal ergens, waar weet ik nog niet ........... haha, typisch Monique, een site maken over m´n wel en wee. Zodra ik deze gevonden heb, zal ik mijn blogs hier verwijderen en op " mijn blogsite" plakken.

Misschien vraag jij je af waarom, maar de natuur is nu eenmaal veel interessanter dan Monique. Wie weet kom ik je elders nog eens tegen. Ik kan op dit moment alleen maar zeggen: Bedankt voor het lezen en misschien komen we elkaar nog ergens op het net tegen!

Liefdevolle groet, Monique

******************************************************************************************************************************************************************************** 

Woensdag 13 juli 2011

In de nacht van maandag op dinsdag heb ik alles van de afgelopen 2 jaar op papier gezet, het was per slot van rekening 2 jaar geleden dat ik op staande voet ontslagen werd! Voor mezelf echt een spiegel en dat voelde eigenlijk heel erg goed. Mijn onzekere gevoel verdween meteen na het lezen van mijn schrijfsels, omdat het probleem niet bij mij ligt of beter gezegd: Lag! Nergens heb ik spijt van, niet van mijn woorden en ook niet van mijn daden. Haha, wat heeft het lang geduurt voor het kwartje eindelijk viel.

Dinsdag met mijn schrijfsels naar het bos, daar heb ik alles verbrand (met water ook weer gedoofd!). Weg met alle pijn, verdriet en onbegrip! Mijn hart opende zich alsof ik herboren was. Het was alsof ik weer dat jonge, onbevangen peutertje was, gefacineerd door ieder geluid, ieder dier of geur.

Vier uur lang gewoon één zijn met de natuur, mijn dagelijkse leven vergeten. Het was tijdloos, vier uur lang geen gedachten die mij konden afleiden. Niet dat ik daar bewust voor gekozen heb, zoiets gebeurt nu eenmaal met mij als ik in het bos ben ........... thuiskomen.

Zoals gewoonlijk concentreer ik mij op de vlinders, maar omdat de Phegeavlinder in grote getalen aanwezig zou zijn ben ik daar extra op geconcertreerd. Daar waar ik ieder jaar tientallen van deze soort kon waarnemen, bleef de teller nu op 7 staan. Bovendien waren het geen verse exemplaren, maar eerlijk gezegt maakt dat niets uit. Alleen al het zien van deze vlinder maakt mij blij. Het bruine zandoogje en dikkopje waren ruim vertegenwoordigd. Libellen vergezelden mij op m'n pad, op weg naar mijn stekkie! Een warm welkomconcert van de Heikikkers, buizerd's vliegen hoog boven mij, in de verte hoor ik de koekoek en dan ook nog het bekende geluid van de specht! Is er iets mooiers in dit leven? Voor mij niet, dit is het leven zoals het voor iedereen zou kunnen zijn, puur en zonder invloed van wat dan ook.

Dreigende wolkenpartijen dwingen mij naar huis te gaan, waar mij een aangename verrassing wacht: Uit eten met m'n lieve partner! De avond was helemaal super, maar dan komt na maanden van pijn eindelijk de vraag of ik iets voor zijn hand kan doen. In bed neem ik zijn hand in de mijne, al snel beginnen mijn handen bepaalde prikkels af te geven en laat ik de energie stromen. Vanmiddag kwam hij naar me toe en zei: De pijn en zwelling zijn verminderd, wil je m'n hand vandaag weer "behandelen"? Tuurlijk doe ik dat! Super dat het steeds beter gaat werken. Heeft het te maken met de energie die mijn wandeling me heeft gegeven? Geen idee, maar het feit dat er resultaat zichtbaar en voelbaar is, is voor mij zo'n groot geschenk.

Een liefdevolle groet, Monique

**********************************************************************************************************************************************************************************

Zondag 10 juli 2011

Bospop, zo'n heerlijk festival, heerlijk relaxte mensen, gewoon lekker met z'n allen genieten. Geen geduw of getrek, lekker "meezingen"  zonder boze blikken of negatieve opmerkingen! M'n gedachten gingen terug naar Bospop 2010! Samen met mijn dierbare vriendin afschakelen van een bewogen jaar! Dan zie ik vader (ooit mijn dierbaarste maatje!) en zoon samen zitten, zo'n mooi moment en ja, ik zie dat nog steeds! Bospop 2009, helaas voor mij geen Foreigner! Wat een domme beslissing heb ik toen genomen, ik had met m'n partner mee moeten gaan! Zeker nu ik alle details ken, had ik m'n vrije avond nooit moeten opgeven! Maar ach, dat is achteraf! Ik ben er trots op dat ik nooit in de slachtofferrol ben gekropen, heb de volledige verantwoording op mij genomen! Eerlijkheid duurt het langst.

Het optreden van Roxette, daar wil ik het graag over hebben. Laat ik beginnen met het feit dat ik pas achteraf hoorde wat zij heeft moeten doorstaan. Deze vrouw raakte mij van het begin tot het einde. Op de een of andere manier ontbrak er iets. Niet aan haar uitstraling, maar aan de motoriek en bepaalde toonhoogtes. Na afloop hoorde ik dat zij een hersentumor heeft gehad. Vol ongeloof luisterde ik naar hetgeen mij werd verteld. Ja, ze is voorbij DE vijf slopende jaren. En ja, er zijn bepaalde hersenfuncties onherstelbaar beschadigd. Dat was dus wat ik zag en hoorde, maar nu ik dit weet groeit mijn respect nog meer voor haar. De bandleden die haar geen ogenblik uit het oog verliezen, het van haar overnemen als ze even de tekst kwijt is. Jeetje, zoiets raakt mij heel erg diep. Onvoorwaardelijke liefde, genegenheid, het mag gelukkig bestaan ik deze, voor mijn gevoel, kille en egocentrische samenleving.

Zoals ook het moment dat ik mijn armen om m'n vriendin sla en haar vertel hoe heerlijk ik het vind om samen met haar op Bospop te staan. Ze valt even stil, maar gelukkig wij zitten op één lijn, voelen en ervaren hetzelfde..............respect, liefde en genegenheid!

Liefs Monique

**********************************************************************************************************************************************************************************

Maandag 4 juli 2011

Al ruim een week spookt het door mijn hoofd, een blog of de foto en het verhaal? Ik heb bewust gekozen voor een blog. Ik kan alleen maar hopen dat je, na het lezen van dit blog, begrijpt waarom ik deze keuze heb gemaakt.

Transformeren, metamorfose, veranderen, geen idee hoe jij het wilt noemen. Aan de hand van onderstaande foto's wil ik er graag dieper op in gaan.


 

 

De eerste foto de rups van de Koninginnepage, de tweede foto de Koninginnepage als vlinder. Voordat wij een vlinder kunnen waarnemen is daar al heel veel aan vooraf gegaan! Van eitje, naar larve, van larve naar pop, van pop naar vlinder. Het mooie van dit hele proces is dat het eigenlijk ook terug te voeren is tot de mens, tot een bepaald moment. Het eitje ondergaat deze metamorfose om uiteindelijk een vlinder te worden! Te worden zoals de natuur dat bepaald heeft. Eigenlijk geldt dit voor alles binnen de natuur, met uitzondering van de mens! De natuur, en dan bedoel ik dus geen gekweekte planten of bomen, geen gefokte dieren of wat dan ook, laat zich niet beïnvloeden in zijn groei en ontwikkeling. Ja natuurlijk beïnvloed de mens bewust of onbewust de natuur en maakt vreselijk veel onherstelbaar stuk.

De natuur blijft gewoon zo puur als het mogelijk is!

De mens wordt vanaf de geboorte beïnvloed door ouders, leraren, vrienden, werkgever en de partner. Weg dat onbevangen, mooie en pure mens. De tijd van: Ik moet dit doen, want anders ........., er wordt van mij verwacht dat ik reageer zoals men dat wenst te horen, mijn partner vindt bepaalde karaktertrekken vervelend en dus verander ik dat maar. Maar: Waar ben jij, jij als mooi puur mens?

De vlinder is gelukkig zoals hij/zij is, laat zich niet beïnvloeden door randverschijnselen. De vlinder leeft optimaal.

Leef jij ook optimaal? Als dat niet zo is: Wat heb je nodig om wel optimaal te leven? Als je dat weet: Ga daar dan voor! Het leven kan alleen maar geleefd worden op die manier, die jou jezelf laat zijn! Jij die dit leest: Je bent uniek en de moeite waard om van te houden. Ervaar voor jezelf al je mooie kwaliteiten en ben trots op het mooie mens dat je bent!

Ik voel mij als een vlinder! Vrij en onbevangen, geen (voor)oordelen, maar gewoon IK!

Lieve, warme en groet Monique

**********************************************************************************************************************************************************************************

Dinsdag 28 juni 2011

Wat een superdag vandaag! Vanmiddag een belletje van een oud-collega van Fokus. Hopelijk is onze uitwisseling van bepaalde informatie positief.

En dan volgt uiteindelijk de uitslag van mijn examen. Durfde niet te kijken, had uiteraard de lat voor mezelf veel te hoog gelegd! Minimaal een 8 en dat voor iemand die niet kon of wilde studeren. En terwijl ik dit schrijf verschijnt er een film uit mijn verleden op mijn netvlies, mijn droom: dierenarts-assistente, een eigen dierenasiel! Helaas, wat ik ook probeerde nergens werd ik aangenomen voor een stage, men wilde liever iemand van het mannelijke geslacht!

En dan na zoveel jaar behaal ik het diploma voor energetisch dierbehandelaar met een 9,6! Mag ik helemaal uit mijn dak gaan? Ja, ik laat die ontlading toe. Ben nooit of te never een studiebol geweest, maar dit heb ik geheel op eigen kracht gedaan. Dit is een overwinning voor mezelf, ik heb geen bevestiging meer nodig!

Zo'n waanzinnig liefdevolle reactie van mijn partner en dus ga ik verder met de specialisatie opleiding.Yep, ik geloof in mijn eigen kracht, mijn doelen en weet dat het mij gaat lukken: werken met dieren!

Ha zie teveel onnatuurlijke reactie's bij mensen die belangrijk voor me zijn, maar die vluchten in een illusie! Durf de waarheid onder ogen te zien en maak je droom waar!

Lieve groet, Monique

********************************************************************************************************************************************************************************* 

Donderdag 23 juni 2011

Gisteravond naar het debat over het onverdoofd slachten gekeken. Vandaag het debat over het PGB gevolgd, zoals ik al wekenlang alle gebeurtenissen omtrent het PGB volg. Ik word er gewoon beroerd. Valt het een met het ander te vergelijken? Nee, natuurlijk niet, maar het onbreekt dit kabinet aan respect voor het leven.

Ik wil me nu beperken tot het PGB. Dat er soms misbruik wordt gemaakt van het PGB is al langer bekend, maar zijn er dan geen fouten gemaakt bij het indiceren? Juist door het PGB kunnen mensen de regie in eigen hand houden, de zorg inkopen die zij nodig hebben, wonen waar zij dat willen. Blijkbaar tellen PGB-houders niet voor 100% mee in dit land. Dat het voortbestaan van Fokus op losse schroeven staat kwam hard aan. Een geweldige manier om zelfstandig te wonen en 24-uur assistentie aanwezig. Ik heb van 2004 tot 2009 in een Fokus-project gewerkt en moet er niet aan denken wat deze mensen te wachten staat.

Sinds 2010 werk ik voor een PGB-houder met 24-uurs beademing. De klik tussen ons is nu super, zeker als ik kijk naar de trauma's die hij in het ziekenhuis heeft opgelopen. Het heeft veel inzet gevraagd om zijn onvoorwaardelijke vertrouwen te winnen, maar dat was absoluut de moeite waard. Met eigen ogen zie en voel ik de impact die zijn spierziekte op het hele gezin heeft, zowel geestelijk als lichamelijk. Daar waar mogelijk geef ik de andere gezinsleden de mogelijkheid om mij als uitlaatklep te gebruiken, niemand veroordelen maar gewoon respecteren.

Over 2 weken heb ik 4 weken vakantie. Die 4 weken zijn voor ons beide te lang en dus ga ik dan toch af en toe een dag werken. Mijn hart breekt mocht hij z'n PGB kwijt zal raken. Zorg in natura is onhaalbaar, omdat er voor de verzorging 2 mensen nodig zijn.

Er kan op andere dingen bezuinigd worden, denk aan de JSF, de missie in Afghanistan, maar ook binnen zorginstellingen, ziekenhuizen etc. kan bezuinigd worden. Niet aan de handen aan bed, maar binnen het management. Voor mijn gevoel mogen en kunnen daar een aantal lagen verdwijnen.

Mensen met een lichamelijke of geestelijke beperking hebben niet om hun beperking gevraagd. Het PGB is voor de meeste PGB-houders een absolute noodzaak. Ontneem deze mensen het recht, om hun leven te leven zoals zij dat wensen, niet!

Liefs Monique

****************************************************************************************************************************************************************************************************************** 

Zondag 19 juni 2011

Vaderdag, een dag vol lieve en mooie herinneringen aan mijn vader, zijn gemis en het verdriet van mijn lieverd.  Een stil ontbijt, rode ogen waardoor woorden overbodig zijn, maar een knuffel die alles zegt. Geen vaderdag voor hem, nooit opa worden, alleen wij met z´n tweetjes. Ik geef hem de ruimte, geen vragen, maar af en toe een aai of een kus. Hij maakt zich met het lood in de schoenen klaar voor de reunie van de basketballvereniging, wil thuis blijven bij mij, maar hij is een van de mensen die het georganiseerd heeft en dus vertrekt hij om 10:30 u.

Zelf besloten om niet aan het toernooi deel te nemen, omdat ik bang ben voor blessures. Tegen 13:30 u. naar de sporthal. Ik blijf in een hoek staan, wil even kijken wie er allemaal zijn, maar daar krijg ik geen kans voor ... de eerste knuffel is er al voordat ik ook maar iets gezien heb. Wauw, dat had ik niet verwacht. Al snel volgt de een na de ander en ik word meegesleurd in waanzinnge mooie herinneringen.

Toch blijf ik zoeken naar mijn lieve, dierbare Peet. Plots zie ik hem naar Marc lopen, Marc wijst naar mij en dan rennen we naar elkaar toe, vliegen elkaar in de armen. O wat hebben wij elkaar gemist, praten en nog eens praten. Ondertussen blijven oudteamgenoten en oudleden langskomen. De tijd vliegt en lieve Peet moet vertrekken, maar we hebben een afspraak staan voor deze zomer, een lang weekend bij hem ...........heerlijk!

Dan volgt de BBQ en komen ook de mensen die overdag verhinderd waren. Zoveel mooie en grappige herinneringen worden opgehaald. Overal zie ik mensen lachen en dan denk ik: Sport verbroedert inderdaad! Veel mailadressen uitgewisseld en de eerste mailtjes zijn al binnengekomen, ongelooflijk zo snel!

Voor mijn oude damesteam heb ik ook een afspraak staan en die ga ik samen met een kanjer verder uitwerken.

Vanmiddag en vanavond voelde als thuiskomen, thuiskomen bij mensen die alle kanten van mij hebben gezien en toch blij waren dat ik er was! Wat een verschil met nu. Het heeft mij veel duidelijk gemaakt en ik ga nu dingen definitief afsluiten. Op papier zetten en begraven, het is voorbij. Geen energie meer investeren in mensen die mij als mens niet begrijpen en/of accepteren.

Mensen die gaan: Bedankt voor alles! Mensen die komen: Een warm en liefdevol welkom in mij leven!

Liefs Monique

***************************************************************************************************************************************************************************************************************** 

Maandag 13 juni 2011

Gisteravond een 4 uur durende wandeling gemaakt. Uiteraard met mijn fototoestel. Helaas is voor de 2 keer mijn externe harde schijf stuk gegaan en dus ben ik alweer een paar duizend foto kwijt.

De rust en de fluitende vogeltjes maken mijn hoofd leeg, ik luister en kijk. Kijken alsof ik er voor de eerste keer wandel.

Ik zoek naar rupsen en dus let ik op bepaalde planten, maar helaas slechts één rups van de dagpauwoog gezien. En dan opeens zie ik een vlindertje zwarte vleugels met witte en gele stippen en een rood lijfje. Graven in mijn geheugen: Heb ik die ooit eerder gezien? Ik kom tot de conclusie dat deze voor mij nieuw is. Het liefste wil ik het meteen opzoeken, maar ik heb uiteraard m'n vlinderboek niet meegenomen. Plotseling hoor ik rechts van mij gekraak en ik zie een ree wegschieten.

Omdat ik het niet kan laten, wandel ik naar het vennetje en hoor in de verte het kikkerconcert. Aangekomen bij het vennetje zoek ik naar de salamanders en ja hoor, ik zie behoorlijk veel jonkies. De kikkervisjes schieten door het water en de kikkers gaan verder met hun concert. En ik, ik geniet in stilte, vrij van gedachten.... heerlijk!

In de hoop de dassen te zien, wandel ik richting dassenburcht. Onderweg zie ik nog twee keer een ree. Helaas geen foto kunnen maken, maar dat is oké. Bij de dassenburcht val ik helemaal stil. Ik hoor geritsel, kijk en ja hoor daar is een das. Niet veel later komen er nog 3 dassen tevoorschijn en kan het spelen beginnen. Wauw dit is toch super om te zien.

Het is 22:30 u. als ik thuiskom. Ik pak snel het vlinderboek en zoek. Als ik de vlinder gevonden heb, begin ik aan mezelf te twijfelen. De bonte beer??? Zeer zeldzaam. Ik besluit de foto op waarneming te plaatsen, zodat de kenners hem kunnen beoordelen.


Vanmorgen de bevestiging dat het inderdaad de bonte beer is. Haha, ik ben zo blij.

Blije groet, Monique
 

**********************************************************************************************************************************************************************************

Dinsdag 7 juni 2011

Soms komen tranen door hetgeen ik zie en voel.

Op weg naar mijn werk zie ik hoe het noodweer een positieve impact heeft op de natuur. Sloten en beken vol water, vogels die op adem komen! Als simpele ziel voel ik alleen maar rust, acceptatie en liefde. Een waardevolle boodschap krijg ik van een mooie vogel! Geen twijfel meer, vertrouwen! Soms moeilijk en heftig, maar vol vertrouwen.

Tijdens mijn wandeling met Zuco, opeens die verbinding met Tosca. Tosca is erg verlegen en ze komt alleen maar naar je toe als je iets lekkers voor haar hebt. Ze gooide zich tegen mijn benen en keek me aan. Zoekend naar mijn handen gaat ze plotseling zitten. Ik leg mijn handen op haar neer en ik geef, laat de energie stromen! Weg afstand, alleen verbinding. Ongevraagd, maar zo´n geweldige ervaring. Tosca´s bazinnetje is perplex, zij heeft dit nog nooit eerder meegemaakt ........... haha, ik ook niet!

Ik vraag niets, wil alleen geven. Koester je in mijn omhelzing en leef je leven.

Mijn hart, mijn liefde stroomt, drijf mee op deze aardse liefde, meer kan ik niet geven. Morgen kan alles voorbij zijn en heb je nooit DE woorden uitgesproken!

Ja ik heb jou lief, met heel mijn hart.

Liefdevolle groet van een eenvoudig mens

********************************************************************************************************************************************************************************** 

Maandag 6 juni 2011 

Mooi hoe één enkele vraag mij weer bezig kan houden! De vraag: Hoe leef jij in een relatie? Mijn antwoord: Wederzijds respect, vertrouwen, open communiceren, maar ook vrijheid. Er volgde verschillende vragen en antwoorden. Eén enkel moment voelde ik iets van twijfel, maar hoe ik leef in een relatie is wat voor mij goed voelt, oprecht en eerlijk is. Ik ben binnen mijn relatie (of in relatie met vrienden) niet afhankelijk, omdat ik dan iets van mezelf wegcijfer. Dan ben ik Monique niet meer, de levensgenieter, het lachebekje (volgens anderen!), maar slechts een schaduw van mezelf en dat sta ik mezelf niet meer toe.

Ja, ik voel mij verbonden met alles en iedereen op deze planeet. En nee, niet alles voelt zich verbonden met mij en dat mag, omdat, met name mensen, vaak te rationeel denken, dingen in vullen, iets niet goed lezen cq. begrijpen en de echte diepere betekenis van het leven soms uit het oog verliezen. Let wel, ik veroordeel helemaal niemand. Iedereen is mij lief, oprecht lief zonder verwachtingen of wat dan ook, omdat in mijn ogen ieder mens het waard is om lief te hebben. 

Ooit was ik een wandelende tijdbom, maar in juli 2009 is dat veranderd. Geen boosheid of woede meer in mijn leven, niet dat ik daar bewust voor gekozen heb, het is mij simpelweg overkomen. Ik hoefde die dienst eigenlijk niet te werken, nam in volle vertrouwen (mijn grootste zwakheid) de dienst over terwijl de daadwerkelijk reden ...??? Ondanks deze wetenschap bleef ik vertrouwen houden, geloven in mezelf, geloven in mijn medemens. Ja zelfs nu, nu de verwijten richting mijn persoontje komen, kan en voel ik geen negatieve emotie! Mijn liefde voor dit leven op aarde blijft stromen en daar kan niemand mij van weerhouden! Alleen samen kunnen wij dit aardse bestaan blijven voeden en doorgeven!

Koester geen wrok, haat of negatieve gevoelens, maar heb elkaar lief!

Liefdevolle groet, Monique

********************************************************************************************************************************************************************************** 

Zaterdag 4 juni 2011 

Vandaag weer een stap dichterbij mijn droom gekomen. Het examen voor de basiscursus energetisch dierenbehandelen is aangevraagd.

Helaas stond er afgelopen week een paginagroot artikel in De Limburger over het energetisch behandelen van dieren en dat was niet bepaald positief. De Koninklijke Nederlandse Maatschappij voor Diergeneeskunde en de Vereniging tegen Kwakzalverij zijn boos. Enerzijds begrijpelijk, omdat een energetisch behandelaar absoluut geen diagnoses mag stellen. Aan de andere kant ben ik van mening dat er meer dan voldoende aantoonbare bewijzen zijn dat energetisch behandelen heel erg effectief kan zijn, zowel bij mens als dier.

Eeuwenlang geeft men op diverse manieren energie door. De laatste tientallen decennia werd het oergevoel, de verbinding met al wat er is, aan de kant geschoven. Het maakte plaats voor het rationele denken. Ik vraag me eerlijk gezegd af of de wereld daardoor mooier is geworden. Natuurlijk hebben er veel goede wetenschappelijke ontwikkelingen plaatsgevonden, maar slaan we niet te ver door?

Gelukkig zijn er steeds meer mensen die terug gaan naar de bron, die leven, delen en geven vanuit het hart. Ik ben dankbaar dat ik een aantal van deze mensen heb leren kennen. Dagelijks weten zij mij te inspireren en als ik nu de dag afsluit voel ik een enorme rust en liefde.

Liefdevolle groet, Monique

**********************************************************************************************************************************************************************************

Zondag 28 mei 2011

Al enige tijd voel ik met vlagen een soort van onrust in mijn lichaam. Deze onrust laat ik vaak heel bewust binnenkomen, omdat het voor mij dan ook duidelijk word in hoeverre degene, op wie m´n onrust betrekking heeft, eerlijk is. Eerlijk tegen mij, maar vooral tegen zichzelf. Dat iemand tegen mij liegt, bepaalde informatie verdraaid of achterhoudt, is niet langer mijn probleem.

Ik heb daar veel over nagedacht en kom tot de conclusie dat men vaak uit angst niet die stappen durft te zetten om gelukkig, blij en stralend te zijn. Angst om iets of iemand te verliezen, maar iets of iemand is geen bezit. Angst voor de mening van een ander, maar als het voor jou goed voelt ... laat het bij die ander.

Vanmiddag tijdens het lezen van het boek: Leren luisteren naar dieren - Marta Williams, werd ook ik weer eens met de neus op de feiten gedrukt.

Dieren zijn mijn lust en mijn leven. Ik zou ze graag beter willen begrijpen, met ze willen communiceren, maar hoe doe je dat dan? En daar was die vraag! Welke opvattingen (voor mij conditioneringen) weerhouden u ervan intuïtief tecommuniceren? Oei, dat werd een hele waslijst. Vervolgens de kunst om die opvattingen teniet te doen met positieve opvattingen en dat was nog moeilijker. Het was een zware dobber, maar het maakte ook veel duidelijk over mezelf.

Waarom zou het mij niet lukken om met dieren te communiceren? Weg met die eeuwige twijfel, ik ga ervoor, hoeveel tijd en energie het mij ook zal kosten. Zo dacht ik ooit dat ik dieren niet energetisch kon behandelen, totdat ik tijdens een QuantumTouch workshop met paarden ging werken. Het resultaat was verbluffend, de paarden gaven zich helemaal over aan mijn handen, ze vielen er als het ware helemaal in. Die herinnering maakt dat ik op mezelf kan en mag vertrouwen.

De onrust is uit mijn lichaam verdwenen. Ik heb besloten die onrust niet meer toe te laten, omdat ik mijn focus ga richten op de dieren. Hun puurheid en kracht, daar kan de mens nog heel veel van leren!

Mijn motto is: Als je iets echt heel erg graag wil, dan zal dat ook gebeuren!

Liefdevolle groet, Monique

********************************************************************************************************************************************************************************** 

Zondag 22 mei 2011

You can go your own way! Om de een of andere reden blijft dit nummer door mijn hoofd spoken en dan opeens is het duidelijk. Mijn weg is helder en om die weg te volgen, kies ik voor een open en directe communicatie. Sociale media zijn leuk om nieuwe mensen te leren kennen, maar niet om echte vriendschappen te onderhouden. Dat ik hierdoor "vriendschappen" zal verliezen is een heel bewuste keuze. Jarenlange vriendschappen beperken zich nu tot een mailtje of sms-je. Haha, ik ben dus echt een oude doos aan het worden, maar voor mij is de interactie tijdens een gesprek of ontmoeting doorslaggevend. Is dat om de een of andere reden niet meer mogelijk, dan stelt de vriendschap niet veel meer voor en is het tijd om verder te gaan, open te staan voor mensen die op dezelfde golflengte zitten. Is het doordat ik de laatste tijd een aantal nieuwe mensen heb ontmoet, goede en duidelijke gesprekken met hen heb gehad? Geen idee!

Verwachtingen heb ik allang niet meer en dat maakt mijn leven rustiger, stabieler. Ik heb geleerd de oorzaak van de problemen bij mezelf te zoeken en dus niet naar een ander wijzen. Alleen ik kan het probleem voor mezelf oplossen, zonder mezelf weg te cijferen voor een ander. Uiteindelijk verloochen je daardoor je ware indentiteit, iets wat ik jarenlang heb gedaan! Op korte termijn kan zoiets een oplossing lijken, maar op de langere termijn komt een moment dat jij jezelf compleet bent kwijtgeraakt. Probeer jezelf dan maar eens terug te vinden, geloof mij die weg is loodzwaar. 

Grappig eigenlijk, omdat ik opeens besef dat dit ook conditioneringen zijn. Ik hoef niet aan het ideaal plaatje van een ander te voldoen, ik ben zoals ik ben. Yep, ik weet het: impulsief, extreem gevoelig, knettergek, levensgenieter en soms nog te naïef. Het mooie is dat ik iedere dag groei, iedere dag meer liefde voel stromen en dus waanzinnig veel van het leven hou. Iedere tegenslag is een levensles, een krachtmeting. Soms verleg ik mijn grenzen, maar meestal stel ik ze bij.

Rustig bewandel ik mijn eigen pad en daarbij wijk ik vaak bewust af van iets wat zo vanzelfsprekend is, omdat ik spanning en uitdaging nodig heb. Voor mij geen rustig, uitgestippeld leven, want dan kan ik beter meteen achter de geraniums gaan zitten. Ik heb vuur, passie en uitdagingen nodig. Music is my first love and ...... my last one.

Liefdevolle groet Monique

**********************************************************************************************************************************************************************************

Maandag 2 mei 2011

Ontwaken met het bericht dat Osama bin Laden gedood is, was voor mij niet prettig. Kwaad met kwaad vergelden is nooit de oplossing. Temeer ook omdat hier weer een reactie op zal volgen. Hoe ik werkelijk over dit alles denk? Veel vragen, geen antwoorden, dus zwijg ik maar! Mijn gevoel negeren kan ik niet, maar ........ de tijd zal het leren.

Vanmiddag dus een mega lange wandeling gemaakt. Hoewel er een koude wind stond toch weer veel vlinders en libellen gezien, in de verte de roep van de koekoek, dichterbij het concert van de heikikkers en natuurlijk niet te vergeten de talrijke vogeltjes. Voor de tweede keer vandaag verschijnt er een vogel die mij een heel eind vergezeld en ik weet dat ik naar de boodschap mag luisteren.

Als herboren kom ik thuis, laat de boodschap op mij inwerken en geniet van het leven. Mooi dat het zo duidelijk is dat de weg die ik ben ingeslagen, mij zal brengen wat goed voor mij is! Ben ik egoïstisch, voor mijn gevoel niet, maar een ander kan en mag daar anders over denken. Voor mij geen angst meer, omdat ik anders nooit optimaal van het leven kan genieten. Ik open mijn rugzak en begraaf wat niet meer in mijn leven past en heb daar vrede mee, het geeft mij rust. Rust die velen om mij heen zoeken, maar nog steeds hun leven laten bepalen door angst, onzekerheid en een groot wantrouwen naar de "buitenwereld". Het is zo jammer, maar helaas een bewuste keuze, al ziet men dat vaak niet zo. Conditioneringen zijn er om los te laten, ook al moet je daarvoor het vertrouwde los laten. Ben eerlijk tegenover jezelf, je relatie, je werk en je zal zien dat als je echt voor jezelf kiest alles op z'n plek valt!

Liefs Monique

**********************************************************************************************************************************************************************************

Woensdag 27 april 2011

Veel stof tot nadenken, maar vooral bij mezelf blijven en blijven genieten van alle mooie dingen die ik dagelijks in de natuur tegen kom. Natuurlijk, soms zie ik dingen die ik liever niet wil zien, maar het heeft geen zin om ze te negeren.

Vanmorgen, onderweg naar m´n werk, zag ik iets bewegen naast een vreselijk drukke weg, het was een eekhoorntje. Natuurlijk weer de angst dat hij/zij de verkeerde richting zou kiezen, maar helaas wat ik ook probeerde hij/zij bleef gewoon zitten. Ik moet door fietsen, want de plicht roept. Dan zie ik, een paar 100 meter verder, een doodgereden dier op de weg liggen, de kraaien zaten al klaar! Ook dat is de natuur, maar de aanblik van de dode haas maakte mij verdrietig. Ik kan niets doen, het verkeer raast voorbij.

Later op de dag eindelijk regen, wat heerlijk. Als ruikt weer lekker fris en de gele sluier die alles bedekt heeft, verdwijnt als sneeuw voor de zon. Ik besluit een wandeling te maken en als ik thuiskom voel ik dat de regen mij ook verfrist heeft. Dit zijn de wonderen van de natuur en ik zie dat als een geschenk.

Lieve groet, Monique

**********************************************************************************************************************************************************************************

 

Maandag 11 april 2011

Soms is het moeilijk om mijn gedachten tot bedaren te brengen. Vandaag was zo´n dag.

Voor mijn gevoel is het te stil, te stil over het nieuws over Japan! Mensen vergeten zo snel, omdat ze alleen maar met zichzelf bezig zijn. Ja, ook ik heb zulke mensen in mijn kennissenkring. Vandaag heb ik besloten dat er voor deze mensen geen plaats meer in mijn leven is.

Ieder oprecht en eerlijk mens mag meevaren op mijn geluksgevoel en met veel liefde deel ik dit. Toch weet ik, of beter gezegd, voel ik de ware beweegredenen van deze mensen! Ik begrijp het ook wel, positieve energie nodigt uit, negatieve energie stoot af. Tel daarbij de mensen op die afgunstig zijn en het wordt een complete warboel.

Mijn gedachten zijn nog steeds in Japan en vele vragen schieten door mij heen. Vragen waarop de wereld pas over geruime tijd antwoord op zal krijgen. Zoals ik het nu voel is dat veel te laat en zullen de gevolgen onherstelbaar zijn. De cirkel des levens zal een verbinding kwijtraken, maar staat daar uberhaupt iemand bij stil? Deze hele maatschappij draait alleen maar op scoren! Scoren op het grote geld, scoren op aanzien en macht, scoren op je ego ...............! Helaas, het een kan blijkbaar niet zonder het ander!

Ben jij belangrijker dan de mensen in Japan? Ben jij belangrijker dan wie dan ook? Stel jezelf die vraag en ben volstrekt eerlijk. Soms is het goed om jezelf eens volledig onder de loep te nemen, het kan je waardevolle informatie opleveren. Maar alleen als jij daar echt voor open durft te staan.

Op dit moment ligt mijn hart, mijn gevoel, mijn positieve energie in Japan!

Natuurlijk verlies ik alle andere gebeurtenissen in de wereld niet uit het oog, dat is ook onmogelijk. Alles verspreidt zich als een olievlek en het geweld kent geen grenzen. En wij, wat kunnen wij doen? Onze handen wassen in onschuld??? Nee, natuurlijk niet, maar .................... blablabla.

Ik stap uit die wereld en verbind mij met degenen die op mijn zielsniveau zitten en hoop dat ik samen met die anderen iets voor deze wereld kan en mag betekenen!

Lieve groet, Monique

**********************************************************************************************************************************************************************************

Woensdag 20 april 2011

De zon schijnt in volle glorie, de natuur komt tot leven en de mensen zijn weer blij en vrolijk.

De lente en het najaar zijn mijn favoriete jaargetijden, omdat de natuur dan zoveel te bieden heeft.

Afgelopen maandagavond natuurlijk naar de Meinweg, voor een heerlijk, rustige avondwandeling. Meestal heb ik een bepaald doel voor ogen waar ik naar toe wil, maar het mooie van de natuur is dat die zich niet laat sturen. Uiteraard gebeurde dat maandagavond ook.

Terwijl ik aan de rand van een beekje stond, fladderde er een vlinder om mij heen. Af en toe landde hij op de grond, vleugels wijd open en uitrusten. Hoe graag ik ook een foto wilde maken, de vlinder had heel andere plannen. Op een gegeven ogenblik vloog hij weer om mij heen en impulsief strekte ik mij arm en opende mijn hand. Niet veel later landde de vlinder op mijn hand. Ik geloofde mijn ogen niet, een vlinder die uit vrije wil op mijn hand zat??? Minutenlang bleef hij zitten, terwijl ik diep ontroerd was. Toen hij uiteindelijk wegvloog en uit mijn zicht verdween kon ik verder gaan met mijn wandeling. Hoewel ik nog 4 reëen, 2 buizerds en een bonte specht tegenkwam, bleef dat mooie moment mijn gedachten beheersen. Waarom?

Dieren hebben mij altijd gefascineerd en ik voel mij enorm met hen verbonden. Voor mij is het overduidelijk dat dieren boodschappen overbrengen en ik ben hen hiervoor intens dankbaar. Ook de boodschap van de vlinder is overduidelijk, eigenlijk de bevestiging die ik zocht. Zo mooi kan het leven zijn.

Liefs Monique

**********************************************************************************************************************************************************************************

Vrijdag 11 maart 2011

Donderdag een erg onrustige dag gehad.´s Avonds kreeg ik het gevoel dat ik ook hier af en toe een blog moet plaatsen.

Helaas heb ik niet goed genoeg naar mijn gevoel geluisterd, ik was met minder belangrijke zaken bezig. Mijn hart stond stil toen ik het nieuws vanmorgen las: De aardbeving en de tsunamie in Japan.

De hele dag spookte er slechts één vraag door mijn hoofd: Slaat moeder aarde nu terug? Voor mijn gevoel wel! De mens neemt alleen maar van de aarde: gas, olie en fossielen, ect. ect.! De mens geeft alleen maar negatieve elementen terug. Natuurlijk zal het merendeel van de mensen op deze aarde het niet met mij eens zijn en dat mag! Het is mijn overtuiging dat de aarde geen onuitputtelijke bron is en wij, de bewoners, van deze aarde zullen veel zorgvuldiger met de natuurlijke bronnen moeten leren omgaan. Wij zijn slechts tijdelijke bewoners. Alleen wij zijn op dit moment in staat de aarde te respecteren en in zijn waarde te laten. Wij zullen daarvoor bepaalde zaken los moeten laten en teruggaan naar de ware essentie van het leven. Natuurlijk gaat zoiets niet zonder slag of stoot, maar het is absoluut mogelijk!

Hoe dan? Laat de auto staan en ga met de fiets naar je werk, je slaat 2 vliegen in één klap: je helpt de natuur en je eigen gezondheid. Eet biologisch, minder bestrijdingsmiddelen, minder dierenleed, minder hormonen in de voedselketen en dus een gezonder lichaam.

Natuurlijk kan ik hier nog ontzettend veel redenen neerzetten, maar durf jij je eigen levensstijl onder de loep te nemen en jouw levensstijl te veranderen? Ik heb geen kinderen, maar toch zijn de kinderen een van mijn belangrijkste drijfveren. Geef deze aarde door aan de kinderen van nu, maar doe het wel met respect!

Liefs Monique

**********************************************************************************************************************************************************************************