Zaterdag 27 augustus 2011

Vandaag is zo´n dag dat ik nergens m´n rust kon en kan vinden. Tot vanavond kon ik er de vinger niet opleggen.  Vriendlief en ik zaten lekker te eten, toen opeens Floortje aan kwam lopen. Ik keek haar aan en wist meteen dat er iets gruwelijk fout zat. Normaal loopt ze meteen naar een van ons, maar haar ogen waren half open en de motoriek klopte niet.

Weg honger, welcome back fear.

Terwijl ik dit schrijf, opeens het gevoel: Ga naar Floortje kijken! Beneden gekomen ga ik zoeken, waar is ze??? Alle lampen aangemaakt en dan zie ik haar, klem tussen de muur en een gietijzerenkandelaar. Mijn hart breekt, tranen ... niet meer te stoppen. Mijn angst bevestigd: Ze ziet niets meer. Supersnelle ademhaling, geen balans meer, alleen een onzekere Floortje.

Negentien jaar geleden heb ik haar gevonden, een klein bang kitten. Hoewel wij al 3 katten hadden wist ik dat zij bij ons moest blijven, teveel meegemaakt. Onze poezen waren er niet blij mee, maar uiteindelijk accepteerden zij haar.

Op een gegeven moment wilde ik haar laten steriliseren, maar helaas ....... ze was al zwanger. Afbreken??? No way! Ze beviel van 4 kittens, Sammy, Sjimmy, Paco en Pukkie. Sjimmy ging naar een kennis, maar werd al vrij snel doodgereden. De andere 3 bleven bij ons totdat wij verhuisden. We verhuisden met 7 katten en 1 hond. De tuin was helemaal afgezet, maar toch wisten de katten te ontsnappen. Wat een fout om te verhuizen. Er woonde een kattenhater in de buurt. Boeffie was de eerste, maar wij dachten dat ze terug was gegaan naar het andere huis. Wekenlang ging ik haar zoeken, maar niemand had haar gezien. En dan volgt m'n ergste weekend. Hoewel ik vriendlief gevraagd had om de katten 's avonds niet meer buiten te laten is het toch gebeurt. Paco en Pukkie verdwenen gelijktijdig. Ondanks mijn angst en onzekerheid liet vriendlief Micky de volgende avond toch naar buiten, ook zij is nooit meer teruggekomen. Binnen 1 jaar waren wij 4 katten kwijt en wat haatte ik deze buurt, zulke mensen.

Inmiddels alweer gaan kijken hoe het met Floortje gaat. Beng, ze ligt languit op de tegelvloer en die is zo koud. Voorzicht neem ik haar in m'n armen en leg haar op de warme kussen van Zuco, onze viervoeter. Zoals ik haar neerleg blijft ze liggen. Ze is op, heeft geen kracht meer, haar dochter Sammy blaast tegen haar en ik kan alleen maar toekijken, hopen ......... Maar er is geen hoop meer voor haar. Ik hoop zo dat ze morgen een rustige dag heeft, zodat we maandag naar onze eigen dierenarts kunnen gaan. Ik weet dat we haar niet mogen laten lijden en waarschijnlijk komende week definitief afscheid van haar moeten nemen. Dit doet zo vreselijk veel pijn, voel me nu al zo beroerd!!!

 

********************************************************************************************************************************************************************************

Afzet van eitjes goed zichtbaar Weke delen zijn zichtbaar aangetast

De groene paddenvlieg (Lucilia bufonivora) is een echte parasiet waar voornamelijk de gewone pad (Bufo bufo) last van heeft. De vlieg legt eitjes op de rug of flanken van zijn slachtoffer zodat de potentiële gastheer ze niet af kan vegen. De eitjes komen kort na het leggen uit en de jonge kleine maden kruipen direct naar de neusholten van hun gastheer. De maden zorgen voor irritatie in de neusholte, maar de gastheer kan er niets tegen doen. Wat lijkt op een onschuldige snotneus groeit uit tot een kluwen maden die zich tegoed doen aan het hoofd van de pad zelf. Op de vitale delen na eten ze van het weefsel en wondvocht zodat bij de pad grote gaten rondom de neus ontstaan. Als de maden volgroeid zijn en gereed om zich te verpoppen sterft de pad. De maden kruipen dan de grond in en verpoppen; na enkele weken kan de cyclus zich herhalen.

De geïnfecteerde padden vertonen vaak een opvallend gedrag waardoor ze sneller worden waargenomen door oplettende wandelaars. Zo kan je zieke padden overdag zien kruipen in de zon en zonder beschutting. In sommige jaren en gebieden kunnen veel slachtoffers worden gevonden. De groene paddenvlieg kan binnen één zomer wel drie generaties voortbrengen. Deze grootschalige slachtingen kunnen een locale populatie een flinke knauw geven, maar soort zal hierdoor lokaal niet uitsterven. Dit alles behoort tot de dynamiek van de natuur; zij het een erg onsmakelijke... (Bron: Ravon)

**********************************************************************************************************************************************************************************

Het kerkuiltje.

Afgelopen oktober fietste ik van mijn werk naar huis, toen ik opeens een vogel in de berm zag zitten. Op zich is dat niet vreemd, maar dit was een kerkuiltje en dat was wel vreemd. Een uil die zich overdag laat zien?

Voorzichtig de fiets aan de kant gezet om zo een beter beeld te krijgen. Hij bleef doodstil zitten en  ik besloot naar hem toe te lopen. Toen ik te dichtbij kwam probeerde hij weg te vliegen, maar hij viel telkens op de grond. Toch wist hij op een gegeven moment een oerkracht aan te boren, vloog naar de drukke straat en viel daar neer. Het verkeer raasde voorbij en dus zag ik maar een oplossing: Ik rende naar het uiltje, terwijl ik mijn jas uittrok. Niet kijken naar het verkeer, alleen maar oog voor het hulpeloze diertje. Vlak voor een auto lukte het mij, mijn jas over hem heen te gooien.

Snel naar huis gegaan en de vogelopvang gebeld. In de loop van de middag kwamen ze hem ophalen. Het was duidelijk dat hij enorm verzwakt was. Ondanks al hun inspanningen is hij die dag overleden.

*****************************************************************************************************************

 

Op zoek naar padden, kikkers en libellen, liep ik langs een vossenhol. Nog nooit had ik een vos van zo dichtbij gezien. Het heeft mij uiteindelijk twee uur gekost (in de stromende regen!) om dit jonge vosje te kunnen of beter gezegd te mogen fotograferen.

********************************************************************************************************************************************************************************** 

Vandaag een boswandeling van een kleine drie uur gemaakt. De ene keer kies ik er voor om mij alleen te focussen op datgene wat ik zie, vandaag koos ik er voor om alleen maar op geluiden te letten.

Door op deze manier te wandelen, word ik niet afgeleid door gedachten. Het maakt niet uit of het positieve of negatieve gedachten zijn, gewoon een aantal uren nergens aan denken, alleen maar genieten. Mocht je onrustig zijn of is er iets wat jou niet loslaat, probeer dan eens op deze manier te wandelen.

Aan het einde van mijn wandeling vloog opeens een groene specht voorbij. De kleur groen was adembenemend en ik was diep geraakt door de schoonheid van deze specht. De boodschap van de specht bevestigd op dit moment alles voor mij.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Deze keer geen foto, alleen een verhaal! Het was voor mij onmogelijk om er een foto te maken.

Tijdens mijn wandelingen loop ik zelden over de wandelpaden. Meestal ga ik langs de "schuilhutten" van de jagers, ja deze "schuilhutten" zijn alleen toegankelijk voor een select groepje jagers.

Helaas trof ik vandaag bij verschillende hutten de afgeschoren haren van reëen aan. De rillingen liepen over mijn lichaam. De manier waarop deze jagers te werk gaan is echt walgelijk. Ik zal je de details besparen!

In het verleden heb ik diverse gesprekken met hen gevoerd en die verliepen meestal niet erg prettig. Vaak werd ik bedreigd, maar dat weerhoud mij nergens van.

Het is voor mij niet te bevatten dat mensen, dieren voor de lol afschieten. Ik begrijp de mens vaak niet meer en ga daar ook maar geen tijd en energie meer in steken.