Toch maar iets over mezelf ..haha

Tja, wil ik wel dat mensen weten wie ik ben? Wat is nu eigenlijk de meerwaarde? Geen idee, maar helaas ik ben gezwicht!

Oké, mijn naam is Monique, 48 jaar en heb al 33 jaar een relatie. Opgegroeid in een gezin met vader (R.I.P), moeder, zus en broer (R.I.P.)

Tot mijn 12e een onbezorgd leventje. Een leven waarin dieren al centraal stonden, alle afgedankte, weggelopen of gevonden dieren gingen mee naar huis. Mijn ouders werden helemaal gek van mij. Na mijn 12e veranderde mijn leven compleet, veel ellende en verdriet, maar ik ging verder. Mijn middelbare school met horten en stoten voltooid, het Cios geprobeerd maar dat werd van alle kanten tegengewerkt, helaas! Dus vanaf mijn 18e werken, zoeken naar iets maar niet weten wat. Een enorme kinderwens, tot het uiterste gegaan, maar de natuur laat zich niet dwingen en eigenlijk is dat ook goed.

Tot in 2002 mijn vader ziek werd, van ’s morgensvroeg tot ’s avonds laat zat ik naast of op zijn bed. Praten, veel praten tot de morfine dat onmogelijk maakte. Ik heb daar teveel gezien wat mensonterend was en ik wist op dat moment dat ik “iets” in de zorg moest gaan doen. Mijn vader is slechts een maand ziek geweest, maar het was zo heftig dat het mij nu nog steeds heel erg diep raakt.

Ik vond uiteindelijk mijn droombaan, werken met mensen met een lichamelijke beperking. Maar het was meer, voor mij de hemel op aarde! Helaas Hyves heeft mij m’n baan en het mooiste, dierbaarste geluk ontnomen. Mijn vertrouwen in de medemens was compleet verdwenen. Hoe zwaar die tijd ook is geweest, ik ben er sterker uitgekomen.

Gelukkig kreeg ik in 2010 een superbaan aangeboden! Weer binnen de zorg, met iemand met een lichamelijke beperking. Dit werk geeft mijn leven glans en ik durf weer te genieten. Tot in december 2010 het noodlot opnieuw toeslaat en ditmaal is het mijn broer. Een kleine 4 weken later moet ik hem laten gaan. Teveel, te heftig!

Totaal onverwachts moet ik op 27 september 2013 afscheid nemen van mijn PGB-houder. Zijn overlijden laat een enorme leegte achter.

Iemand noemde mij ooit een pitbull! Ja soms kan ik een pitbull zijn, mezelf compleet wegcijferen voor een ander, maar ook een pibull laat wel eens los en geeft op!

Ik zoek mijn weg en geniet van de dingen die de natuur mij laat zien. Doe die dingen, die mijn leven versterken, kleur geven en weet dat ik altijd terug kan en mag vallen op mijn lieve partner.

Dit is wie ik ben! Veroordeel mij niet, het verleden heeft mij gevormd!

 “You can judge a nation by the way it treats its animals” (Mahatma Gandhi)